ارسال به

آرزو : 4 مهر 1388 :

سلام می كنم به متینه عزیزم . ببیین گلم من به شما رو راهنمایی كردم اما متاسفانه شما دوباره حرف خودتون رو زدید . ببین عزیزم خودت داری میگی 4 یا 5 سال باید طول بكشه كه شما بهم برسید و میگید نمی دونید چی میشه ؟ تا حالا چیزی از دلسردی شنیدید . ببین گلم زمانی كه رابطه دو نفر طول میكشه و البته این رابطه برای رسیدن بهمه .متاسفانه روابط به دلیل تكرای شدن لحظات سد و خالی از روح میشه و این امر منجر به جدایی و شكست های عشقی و عاطفی میشه. شما هیچ وقت نمی تونی شكست عاطفی جبران كنی و پست بازهم روی جواب های خودم محكم می مونم.

ضمنا از الهام عزیزم هم تشكر فراوون دارم واسه هدیشون كه از بابت مشاوره به ایشون به ما هدیه كردن. این هدیه 2 تا عكس بسیار زیبا بود كه ایشون با كامپیوتر طراحی كرده بودن . ازشون تشكر می كنیم.

راستی 2 مهر تولد حامد برادر خانومم بود و ما برای ایشون هدیه ای تدارك دیدیم كه البته نشد به نحو احسن و نوع صحیح اونو تقدیم كنیم و خب به نوعی خوشحالشد اما .... و اون هم یه ربع سكه ناقابل بود....

ارسال به

امید : 3 مهر 1388 :

الان اومدمو داشتم نظرات رو می خوندم و نظر صبا جان رو دیدم و ایشون در مورد خودشون و مادرشون گفته بودن و در نهایت گفته بودن نشده كه تا الان شعر " ای وای مادرم - استاد شهریار " رو بخونن و گریه نكنن . من این شعر رو تقدیم می كنم به ایشون تموم مادرهای دنیا كه واقعا این كه می گن رفیق بی كلك مادر مصداق بارز وجودی یك مادره به نظر من. دوستانی كه می خوان می تونید فایل صوتی این شعر رو از زیر بگیرن :

ای وای مادرم - استاد شهریار

آهسته باز از بغل پله ها گذشت
در فکر آش و سبزی بیمار خویش بود
امّا گرفته دور و برش هاله ای سیاه
او مرده است و باز پرستار حال ماست
در زندگیّ ما همه جا وول می خورد
هر کُنج خانه صحنه ای از داستان اوست
در ختم خویش هم به سر کار خویش بود
بیچاره مادرم
هر روز می گذشت از این زیر پله ها
آهسته تا بهم نزند خواب ما
امروز هم گذشت
در باز و بسته شد
با پشت خم از این بغل کوچه می رود
چادر نماز فلفلی انداخته به سر
کفش چروک خورده و جوراب وصله دار
او فکر بچه هاست
هر جا شده هویج هم امروز می خرد
بیچاره پیرزن همه برف است کوچه ها
کفگیر بی صدا
دارد برای ناخوش خود آش می پزد
او مُرد ودر کنار پدر زیر خاک رفت
اقوامش آمدند پی سر سلامتی
یک ختم هم گرفته شد و پُر بَدَک نبود
بسیار تسلیت که به ما عرضه داشتند
لطف شما زیاد
اما ندای قلب به گوشم همیشه گفت:
این حرف ها برای تو مادر نمی شود.
پس این که بود؟
دیشب لحاف رد شده بر روی من کشید
لیوان آب از بغل من زد کنار،
در نصفه های شب.
یک خواب سهمناک و پریدم بحال تب
نزدیکهای صبح
او باز زیر پای من نشسته بود
آهسته با خدا،
راز و نیاز داشت
نه، او نمرده است.
او پنج سال کرد پرستاری مریض
در اشک و خون نشست و پسر را نجات داد
اما پسرچه کرد برای تو؟ هیچ، هیچ
تنها مریضخانه، به امّید دیگران
یک روز هم خبر: که بیا او تمام کرد.
در راه قُم به هر چه گذشتم عبوس بود
پیچید کوه و فحش به من داد و دور شد
صحرا همه خطوطِ کج و کوله و سیاه
طومار سرنوشت و خبرهای سهمگین
دریاچه هم به حال من از دور می گریست
تنها طواف دور ضریح و یکی نماز
یک اشک هم به سوره ی یاسین من چکید
مادر به خاک رفت.
این هم پسر، که بدرقه اش می کند به گور
یک قطره اشک مُزد همه ی زجرهای او
اما خلاص می شود از سرنوشت من
مادر بخواب، خوش
منزل مبارکت.
آینده بود و قصه ی بی مادریّ من
نا گاه ضجه ای که به هم زد سکوت مرگ
من می دویدم از وسط قبرها برون
او بود و سر به ناله برآورده از مغاک
خود را به ضعف از پی من باز می کشید
دیوانه و رمیده، دویدم به ایستگاه
خود را بهم فشرده خزیدم میان جمع
ترسان ز پشت شیشه ی در آخرین نگاه
باز آن سفیدپوش و همان کوشش و تلاش
چشمان نیمه باز:
از من جدا مشو.
می آمدم و کله ی من گیج و منگ بود
انگار جیوه در دل من آب می کنند
پیچیده صحنه های زمین و زمان به هم
خاموش و خوفناک همه می گریختند
می گشت آسمان که بکوبد به مغز من
دنیا به پیش چشم گنهکار من سیاه
وز هر شکاف و رخنه ی ماشین غریو باد
یک ناله ی ضعیف هم از پی دوان دوان
می آمد و به مغز من آهسته می خلید:
تنها شدی پسر.
باز آمدم به خانه، چه حالی! نگفتنی
دیدم نشسته مثل همیشه کنار حوض
پیراهن پلید مرا باز شسته بود
انگار خنده کرد ولی دل شکسته بود:
بردی مرا به خاک سپردی و آمدی؟
تنها نمی گذارمت ای بینوا پسر
می خواستم به خنده درآیم به اشتباه
اما خیال بود
ای وای مادر

ارسال به

امید : 1 مهر 1388 :

با سلام به آقا رضای عزیزمون و تشكر فراوون از ایشون كه زحمت كشیدن لوگوی جدید سایت رو به صورت رایگان برای ما طراحی كردن . واقعا ازتون ممنونیم و لوگو رو منبعد مورد استفاده قرار میدیم.

ضمنا آرزو جون میگه اگه خدایی نكرده بازهم مشكلی چیزی داشتید در خدمتیم . موفق باشید

ارسال به

امید : 17شهریور 1388 :

شیوا خانوم صحبتی کرده بودن وصحبتشون رو اینجا می زنم و جوابشم در زیرش می گم:

به آرزو:
آخه عزیز من ماه عسل رو اگه خونوادگی برین که دیگه ماه عسل نیست. ماه عسل یعنی فقط دو نفری. واقعا این انصاف نیست که به خاطرش با هم دعوا کنید. دیگران هم باید بدونند که نباید خلوت شما رو به هم بزنند. البته شما تا حالا دو تا مسافرت دو نفری رفتید. ولی این یکی فرق میکنه . به نظر من هر جا که خواستید برید فقط دو نفری. البته مسافرت با پدر و مادر هم جای خودش.
انشا الله که هرجا رفتید خوش بگزره .

در جواب باید بگم که شیوا خانوم اولا درسته که ماه عسل 2 نفری حال میده . اما شما شرایط خونه رو نمی دونی . وقتی که مادر خانوم گفت ماهم میایم ، من واقعا خوشحال شدم چون شرایط روحیشون به گونه ایه که با یه مسافرت مطمئنا خیلی عالی میشن. اما چی بگم ه هیچی نگم بهتره . اینا که نمیان من هم چون قسم خوردم بدون اونها نریم که به خیال خودم اونا با این حرفم میان و در واقع این نشد،ماهم نمیریم دگه .درواقع خودشون که نمیان ماهم از رفتن افتادیم. بی خیال .......دیگه .......