ارسال به

امید : 24 مرداد 1389 :

درد و دل زیاده و اما قدرت بیان کم . با چشمی پر از اشک دارم می نویسم اشکی که لحظه ای ایستادگی نداره . احسان عزیزم داری ایران رو به مقصد آرزوها و اهداف بلند مدت ترک می کنی . از طرفی خوشحال به واسطه دیدن اجر زحماتت و اینکه روز به روز به اهدافت نزدیک میشی و امیدوارم درک کنی هیچ کس مثل من دور افتاده از خاطراتمون واست خوشحال نیست . از طرفی ناراحت که از من و خاطات لحظه هامون دور میشی و دردناک تر از همه فکر اینمکه هیچ وقت به عنوان برادر بزرگتر نتونستم .....

زبانم قاصر از بیان احساس دلتنگی و تنهاییمه از نبود تو . نمی دونی هرشب تو فکرتم و مطمئن باش وقتی بری تا چند روز برام  سخت میگذره با اینکه می دونم میری و به اهدافت نزدیک میشی و این برای من یه افتخاره و ارزشمند .  احسان شاید این نامه رو باید دیرتز واست می فرستادم ولی باور کن درونم پر از دلتنگیها بود و دلی که همشه به یادته و وبازهم دلی که هیچ وقت ارزش بخشیدن نداره که نتونستم برادر باشم و الان که دورافتاده شدم و شاید عاقل جایی برای جبران گذشته نیست . برادر عزیزم احسان جان لحظه لحظه پیرروزی رو واست آرزومندم و امیدوارم لحظه هات پر از پیشرفت . از اینکه در حال حاضر آهی در بساط ندارم که به عنوان سرراهی یا همکاری برات بفرستم از درون خوردم و خجالت روت . به یاد گذشته باش و اینو بدون هیچ وقت تورو فراموش نمیکنم . دوستت دارم و یه چیز مهم اینکه در هرصورت همیشه منو یاد کن چون همیشه در یاد و ذهن من هستی .

به سمت اهدافت حرکت کن ونگذار هیچی مانع تحقق اونا شه . در حال حاضر چون آرزوی پیروزی و خوشبختیت هیچ چیز از دستم بر نمیاد و حتما برات جبران خواهم کرد . عید نوروز امسال منتظر من باش . علی نگدارت.

ارسال به

امید : 24 مرداد 1389 :

امروز صبح آرزو به همراه مادرش به مرکز بهداشت محل رفتند و برای یونس جان تشکیل پرونده دادن و خب کاراش رو کامل انجام دادن . ضمنا یونس مشکوک به زردی هست که امروز صبح آزمایش داد و قرار بر این شده به محض دریافت جواب اونو سریعا نزد پزشک نوزادان خودش ببریم تا انشاالله ایم موضوع برای همیشه واسش برطرف شه .

ارسال به

امید و آرزو : 23 مرداد 1389 :

اینم از عسل بابا یونس جان در ساعت 3 صبح روز چهارشنبه 20 مرداد 1389

ارسال به

آرزو :23 مرداد 1389 :

اول از همه ممنون از این همه نظر و تشکر از همه دوستان و عذر خواهی بابت اینکه اینقدر دیر دارم پست میدم.اخه این بچه وقت پست دادن به ادم نمیده از صبح که از خواب بیدار میشم اصلا نمی فهمم زمان چه جوری میگذره... یا گریه میکنه یا شیر میخواد یا باید جاشو عوض کنیم یا بالا میاره خلاصه هر دقیقه یه فیلمی داره البته همش شیرین و دوست داشتنیه.خدا رو شاکرم بابت کوچولوی سالمم روز به روز علاقم بهش بیشتر میشه اصلا فکر نمیکردم که بخوام اینقدر دوسش داشته باشم.خیلی حس جالبیه این دوست داشتن رو زمانی فهمیدم که بیمارستان بودم واسه عمل صفرا همونجور که امید در پست قبل توضیح داده یعنی 2 شب از یونس دور بودم و زحمتش گردن مامانم افتاده بود و اونجا بود که احساس کردم چقدر دوریش واسم سخته و دوسش دارم...

از امید گلمم خیلی خیلی ممنونم که واقعا زحمت کشید و یه پرستار و شوهر و دوست خوب در کنارم بود.با من اومد بیمارستان و با منم برگشت امیدوارم بتونم این زحمتاشو جبران کنم بودنش کنارم واقعا واسم ارامش بود.خوب هیچ کس شوهر آدم نمیشه دیگه....

البته یونس جان این 2 روزی که منو امید نبودیم همه رو دیونه کرده بود از مامان بابام بگیر تا خالمو زن داییم که اینجا بودن از بس جیغ زده بود.امید وارم زمانی که بزرگ شد زحمات تمام اینارو جبران کنه مخصوصا مامانمو که 9 ماه حاملگی و الان که دائم پیش یونس چون من که بخیه دارمو حال  و روز خوشی ندارم.من و باباشم که جای خود داریم  البته جز وظیفه کاری واسش انجام نمیدیم .

وای خیلی وقته پست ندادم الان یادم اومد از تولدم بگم واستون که امید گلم واسم یه ادکلن خوشبو و 2 شاخه گل رز قشنگ واسم خریده بود.مامان خودمو امید هم 70 تومان نقدی دادن.میرکمالی هم که از دوستان قدیمیمونه یه پیراهن قشنگ واسه من و یه 50 تومان واسه یونس گلم .خلاصه همه زحمت کشیدن که از این بیشتر حضور ذهن ندارم.راستی از بیمارستانم اومدم خونه مامان یعنی طبقه بالا بخیه هامم قرار شد یه هفته دیگه بکشم.